Cierpliwe czekanie, są tematy do omówienia w podgrupach. Luz, spokój. Zaczyna się. Każde zadanie jest dobre, aby pokombinować, znaleźć rozwiązanie i się pośmiać. Nie ma rzeczy trudnych. Posłucham. W międzyczasie coś zjem, napije się. Mam czas, zdążę ze wszystkim. Nieważne czy mam stół i krzesło, mogę liczyć, rysować i myśleć leżąc na ziemi. Najważniejsze, że kogoś interesuje moje zdanie. Najważniejsze, że obok mam przyjaznych...
Świat wokół pędzi. Dokąd zmierza? nie wiadomo. Czasami potrzebujemy od tego wiru uciec. Gdy mamy dosyć migających obrazów, bombardujących treści i tysiąca codziennych spraw, uciekamy. W swój świat. Każdy w inny. Może to oznaczać niezajmowanie się niczym. To trudna sztuka. Czy odkryłeś już przyjemność nicnierobienia? Wiesz co to? Potrafisz oddać się takiej przyjemności? Od czasu do czasu warto „być tylko ze sobą”. Zatrzymać się. Zapytać się czego potrzebuje moje ciało? mój duch? – może właśnie wtedy obejrzysz po raz setny swój ulubiony film… – ugotujesz nową potrawę… – omówisz sam ze sobą ważne dla Ciebie...
Kwitną już kasztanowce. Dla mnie to zawsze czas refleksji nad tegorocznymi maturzystami. Nad ich wyborami i szansami. Co roku rozważam jak istotny to dla nich moment. W wieku 19 lat dobrze znać już swoje mocne i słabe strony. Warto wiedzieć co mnie interesuje? i czego chcę się uczyć na studiach? To kim zostaniesz i jaki będziesz miał zawód zależy tylko od Ciebie… . To ważny moment. Masz odwagę, aby sam zdecydować i wybrać ? Masz z kim to przedyskutować w przypadku...
Czy macie tak, że idziecie zawsze przetartymi ścieżkami? Czy wolicie eksperymentować? Przekonuje Was to co inni mówią, czy zawsze sami sprawdzacie? Usłyszałam ostatnio historię, która mnie ubawiła. Otóż ktoś widząc poniższy znak skomentował głośno „Ale te sarny wysoko skaczą!”. Oczywiście po chwili zorientował się, że znak sygnalizuje zupełnie co innego… Pomyślałam jak musiał mocno wyjść poza schemat, aby tak odczytać ten znak. Czy zdarzyła się Wam podobna historia? Czy pozwalacie sobie na nowe spojrzenie, na taką kreatywność? ...
Wczoraj na basenie spotkałam grupę sześciolatków. Mieli jeszcze 15 minut do zajęć, więc w szatni Pani zadała im pytanie „kim chcecie zostać?”. Natychmiast posypały się odpowiedzi: fryzjerką, bo chcę układać włosy malarką i malować obrazy kierowcą i jeździć tirem. Przedszkolaki z dużym zaangażowaniem opowiadały o swoich marzeniach. Co takiego dzieje się przez kolejne lata, że na pytanie „kim chcesz zostać, co chcesz robić?” odpowiadasz „nie wiem” lub „czy to ważne”…? Nie wiesz, bo masz wiele zainteresowań i trudno Ci wybrać? Nie wiesz , bo Twoje wypowiedziane zdanie i tak nikogo nie interesuje? Nie wiesz, bo czekasz, aż ktoś podpowie Ci co masz robić? Gdzie podziewa się „Twój przedszkolak” z wiarą, że cały świat do Ciebie...
